Voor mijn eerste recensie in opdracht van Filmfan.nl, bezocht ik de persvoorstelling van Project T – in het buitenland bekend als Tomorrowland. Deze film is gebaseerd op de futuristische gebieden in Disneyland-parken. De hoofdrollen worden gespeeld door George Clooney en Britt Robertson.
Weet je waar de laatste jaren echt een tekort aan is? Ouderwetse avonturenfilms. Gewoon zo eentje met een held(in) die head-first een nog onbekend avontuur induikt, de bad guy verslaat en waar je na zo’n anderhalf á twee uur met een glimlach en een onbezorgd gevoel de bioscoop uit loopt.
Project T is zo’n film. Zo’n bijna Spielbergiaanse avonturenfilm die vooral niet pretendeert heel veel meer te zijn dan een set vermakelijke beelden om een bak popcorn bij op te vreten. Niet voor niets bevat de film een aantal dikke knipogen naar Indiana Jones, Star Wars en Back to the Future (met een toekomst die alleen in het verleden bestaat, ofzo). Dat pretentieloze blijft in stand tot het slotstuk, maar daar kom ik zo op terug.
Voordat ik wegzakte in een comfortabele bioscoopstoel bij Disney, wist ik eigenlijk niet zo veel van Project T. En dat is misschien ook wel de beste manier om deze film te bekijken, dus ik zal niet te veel van het verhaal verklappen. Maar enige uitleg is wel vereist om de rest van de review leesbaar te houden.
Project T begint met Frank (George Clooney), maar gaat eigenlijk vooral over Casey Newton (Britt Robertson). Zij vindt een speldje waarmee ze in een futuristisch modelwereld terechtkomt waarin niks te gek lijkt. Het grappige is dat deze toekomstwereld een soort retro-feel heeft. Het is het beeld van de toekomst zoals mensen dat vijftig jaar geleden hadden. En dat is niet zo gek, maar dan zeg ik misschien al te veel.
Die wereld heeft iets te maken met een reis die Frank als kind al maakte. Maar vijftig jaar verder is Frank een chagrijnige bromsnor, terwijl Casey die onschuldige lust voor avontuur nog wel heeft. Dus wil ze meer weten over die mysterieuze toekomstwereld en zo komt ze via de jonge Athena (Raffey Cassidey) bij Frank terecht.
Vanaf het moment dat Casey het speldje vindt, pakt Project T je bij de hand en sleurt je mee door allerlei bizarre gebeurtenissen. Naar een soort comic/supergeek winkel, gerund door Keegan-Michael Key, bijvoorbeeld. Hier gaat regisseur Brad Bird (The Incredibles, Ratatouille, Mission: Impossible -Ghost Protocol) all-out met verwijzingen naar Star Wars en zelfs zijn ondergewaardeerde eigen film, The Iron Giant.
Pas in de derde akte van de film kom je er achter hoe de vork precies in de steel steekt en waar Casey, Frank en Athena al die tijd al naar onderweg zijn. Dat klinkt ver weg en dat is het ergens ook. Tijdens de eerste anderhalf uur van de film vroeg ik mij meerdere keren af wanneer het plot nu eens echt onthuld werd. Natuurlijk,Casey wil terug naar ‘Tomorrowland’ en een kopje koffie drinken met de moordlustige robots die achter haar aan zit is waarschijnlijk geen strak plan. Maar waarom zitten die robots achter haar aan? En wat is dat hele Tomorrowland nu eigenlijk?
Tegelijkertijd is dat ook de kracht van de film. Je weet als kijker niet heel veel meer dan dat Casey weet en dus ben je als het ware ‘along for the ride’. Zolang je zelf niet al te veel vraagtekens zet bij wat er gebeurt, kan je prima genieten van de achtbaanrit. De score van Michael Giacchino (Super 8, Star Trek: Into Darkness, Dawn of the Planet of the Apes) helpt daar enorm bij.
In diezelfde derde akte komt er trouwens ook een soort Inconvenient Truth milieupraatje om de hoek kijken. Het is niet heel storend, maar het haalt je een beetje uit die onbezorgde avonturen-vibe die juist zo sterk is in de rest van de film
Conclusie
Ga zitten, buckle up en geniet van de fantasievolle wereld die Project T je voorschotelt. En stel vooral niet te veel vragen bij sommige gebeurtenissen, want het is lang niet allemaal even logisch. Kan je daar doorheen kijken, dan is Project T gewoon een hele fijne avonturenfilm.
Teksten van Thijs 
Ook een mening? Drop hem hier!