Begin 2017 besloot ik samen met een groep bevriende (ex-)gamejournalisten een nieuwe website te beginnen. Het idee was een website met verhalen die we zelf graag zouden willen lezen. Verhalen over hoe games dagelijks levens beïnvloeden en veranderen. Geen dagelijkse nieuwsdienst, geen reviews op de dag van de release van een grote game en al helemaal geen advertenties. We hebben ons kindje Laadscherm genoemd.

Mijn eerste verhaal – dat direct met de lancering van de site online ging – was er eentje waar ik al een hele tijd mee rondliep. Ik heb geweldige herinneringen aan World of Warcraft, maar de laatste jaren lukte het mij nooit meer om dat gevoel van vroeger te reproduceren.

Op zoek naar mijn jeugd op Nostalrius

De nostalgiebril gesloopt

Vanaf de lancering in 2004 tot aan de derde uitbreiding in 2010 heeft mijn World of Warcraft-abonnement slechts sporadisch stilgestaan. Jarenlang verdedigde ik Azeroth tegen tal van demonen en draken. Ik hing dagen rond in Goldshire, verhandelde duizenden kruiden en mineralen op de Auction House in Orgrimmar en verzamelde honderden wapens. En dat mis ik.

Ik mis niet zozeer het spelen van World of Warcraft; dat heb ik tot nu toe met alle uitbreidingen (er zijn er inmiddels zes) minimaal een paar weken na iedere lancering gedaan. Maar dat gevoel dat er vroeger was, dat mis ik. Dat onbeschrijfelijke gevoel dat je kreeg als je het inlogscherm van World of Warcraft opstartte, je personage uitkoos en die mythische wereld betrad. Het samenwerken met vrienden, zowel uit het echte leven als van wie ik enkel hun in-game personage kende. En het overwinnen van knettermoeilijke uitdagingen in de 10-, 25- of 40-man raids en het niet precies weten wat er achter de volgende heuvel lag. Dat mis ik.

Daarin ben ik niet de enige. De online community rond de zogeheten ‘private servers’ – gratis toegankelijke servers waarop oude versies van de game draaien – is de laatste jaren enorm opgebloeid. Vorig jaar haalde één server zelfs het internationale gamenieuws; Nostalrius was waarschijnlijk de populairste in zijn soort maar werd desondanks (of misschien wel daardoor) door Blizzard gesommeerd alle werkzaamheden te staken.

Honderdduizenden spelers die verlangden naar het World of Warcraft van vroeger verloren hun nieuwe thuis, totdat een andere private server genaamd Elysium onlangs alle gegevens terughaalde. Zij herstelden de Nostalrius servers in hun oude glorie, inclusief alle personages die spelers destijds hadden gemaakt.

In mijn zoektocht naar dat gevoel van vroeger besloot ik onlangs ook een account aan te maken op Elysium. Registreren en downloaden is simpel zat en afhankelijk van je downloadsnelheid kan je binnen een uur aan de slag. Ik maakte een Orc Hunter en begon aan mijn reis door Durotar. Ik leerde direct een waardevolle les: World of Warcraft was vroeger best pittig.

Lees verder op Laadscherm