Begin 2017 besloot ik samen met een groep bevriende (ex-)gamejournalisten een nieuwe website te beginnen. Het idee was een website met verhalen die we zelf graag zouden willen lezen. Verhalen over hoe games dagelijks levens beïnvloeden en veranderen. Geen dagelijkse nieuwsdienst, geen reviews op de dag van de release van een grote game en al helemaal geen advertenties. We hebben ons kindje Laadscherm genoemd.
Mijn eerste verhaal – dat direct met de lancering van de site online ging – was er eentje waar ik al een hele tijd mee rondliep. Ik heb geweldige herinneringen aan World of Warcraft, maar de laatste jaren lukte het mij nooit meer om dat gevoel van vroeger te reproduceren.
Op zoek naar mijn jeugd op Nostalrius
De nostalgiebril gesloopt
Vanaf de lancering in 2004 tot aan de derde uitbreiding in 2010 heeft mijn World of Warcraft-abonnement slechts sporadisch stilgestaan. Jarenlang verdedigde ik Azeroth tegen tal van demonen en draken. Ik hing dagen rond in Goldshire, verhandelde duizenden kruiden en mineralen op de Auction House in Orgrimmar en verzamelde honderden wapens. En dat mis ik.
Ik mis niet zozeer het spelen van World of Warcraft; dat heb ik tot nu toe met alle uitbreidingen (er zijn er inmiddels zes) minimaal een paar weken na iedere lancering gedaan. Maar dat gevoel dat er vroeger was, dat mis ik. Doorgaan met het lezen van “Achtergrond: Op zoek naar mijn jeugd op Nostalrius”
Teksten van Thijs 